Jak wygląda praca rehabilitanta z pacjentem po udarze?

Wyobraź sobie, że w Polsce co roku udar dotyka ponad 90 tys. osób, z czego niemal jedna trzecia ma mniej niż 65 lat. To nie żarty – stres, fast foody i brak profilaktyki robią swoje. I właśnie tu wkracza rehabilitant – ktoś, kto nie tylko „kręci kołami” na sali gimnastycznej, ale staje się przewodnikiem pacjenta w drodze do odzyskania samodzielności i godności. Bo praca z osobą po udarze to nie sprint – to maraton, gdzie każdy najmniejszy postęp, nawet ruch jednym palcem, daje frajdę obu stronom.

Rehabilitant pomaga pacjentowi odzyskać coś, czego nie da się kupić – pewność siebie, kontrolę nad ciałem i poczucie, że życie nadal może być normalne. To dlatego do tej roboty potrzebne są nie tylko mięśnie i wiedza, ale też serce, cierpliwość i nerwy ze stali.

Pierwszy kontakt i ocena funkcjonalna – fundament terapii

Pierwsze spotkanie z pacjentem to nie zabawa w zgadywanki – to czas, kiedy zbiera się maksimum informacji. Wywiad to podstawa – rozmawiamy z rodziną, sprawdzamy dokumentację medyczną, historię udaru, przyjmowane leki, wcześniejsze urazy. Każdy szczegół ma znaczenie – bo choć pacjent może siedzieć cicho i patrzeć w sufit, w głowie rehabilitanta dzieje się analiza jak w laboratorium Sherlocka Holmesa.

Potem wchodzi diagnostyka fizjoterapeutyczna – czyli sprawdzamy, co i jak działa:

• napięcie mięśniowe (skala Ashwortha – serio, brzmi strasznie, ale pozwala ocenić spastyczność);
• zakresy ruchomości stawów;
• czucie głębokie i propriocepcję;
• stan świadomości i kontakt z pacjentem.
• Dzięki temu wiemy, od czego zacząć i jakie ćwiczenia będą najbardziej efektywne.

żródło: https://www.pexels.com/photo/crop-unrecognizable-orthopedist-stretching-shoulder-of-female patient-4506169/

Czego wymaga ta praca? Predyspozycje fizyczne i miękkie

Siła mięśni i odporność fizyczna

Nie oszukujmy się – to nie jest praca biurowa. Często pionizujemy pacjenta, robimy transfery z łóżka na wózek, asekurujemy przy nauce chodu. Twoje ciało musi być gotowe na codzienny trening siłowy, bo pacjent nie zawsze współpracuje.

Inteligencja emocjonalna i cierpliwość

Tu wchodzimy w prawdziwy hardcore. Pacjent po udarze może być apatyczny, przygnębiony, czasem wręcz wkurzony na cały świat. Twoim zadaniem jest motywować, cieszyć się z małych postępów i nie dać się frustracji wciągnąć. Czasem sukces to ruch jednym palcem albo próba uśmiechu – i wiesz co? To już powód do radochy.

Współpraca i edukacja

Nie pracujesz w próżni. Zespół to neurolog, logopeda, psycholog i Ty – fizjoterapeuta. Musicie się dogadywać, żeby pacjent miał spójne wsparcie. Poza tym uczysz rodzinę, jak bezpiecznie pomagać pacjentowi w domu – bo rehabilitacja to nie tylko sala gimnastyczna, to życie codzienne.

Ścieżka rozwoju i koszty zawodu

Nie ma co udawać – zawód rehabilitanta wymaga ciągłej nauki. Kursy specjalistyczne jak NDT-Bobath czy PNF potrafią kosztować niemało, ale to inwestycja w Twoje umiejętności. Do tego dochodzi higiena pracy – dbanie o kręgosłup, ergonomię, żeby nie skończyć z kontuzją własną.

Gdzie szukać zatrudnienia? Ścieżki kariery w rehabilitacji

Opcji jest całkiem sporo – możesz działać w sektorze publicznym, czyli na oddziałach rehabilitacji neurologicznej w szpitalach, gdzie praca jest intensywna, a pacjenci wymagający, ale daje też stabilność i solidne doświadczenie. Prywatne kliniki oferują często elastyczne godziny i nowoczesny sprzęt, a rehabilitacja domowa pozwala na indywidualne podejście do pacjenta – przy okazji wiesz, jak wygląda codzienne życie osoby po udarze.

Jeśli chcesz szybko znaleźć aktualne ogłoszenia, warto zerknąć na portal Jooble, gdzie codziennie pojawiają się nowe oferty pracy dla fizjoterapeutów. Możesz tam wyszukać np. praca dla fizjoterapeutów w Krakowie, jeśli interesuje Cię konkretny region. Jooble przydaje się też w innych sytuacjach – np. gdy porównujesz oferty w sektorze publicznym i prywatnym albo szukasz ciekawych staży. To naprawdę wygodne narzędzie, które pomaga nie przegapić żadnej okazji i planować karierę krok po kroku.

żródło: https://www.pexels.com/photo/a-doctor-attending-a-patient-6129237/ 

Etapy rehabilitacji poudarowej – dynamika pracy terapeuty

Faza ostra (szpitalna)

Na tym etapie wchodzisz w tryb totalnej prewencji – odleżyny, przykurcze, asekuracja przy przewracaniu pacjenta w łóżku. Każdy ruch wymaga przemyślenia – źle podniesiesz ramię i możesz zrobić krzywdę, źle ustawisz nogi i pacjent się poobija. Pierwsze sadzanie na łóżku to wielkie wydarzenie – dla pacjenta i dla Ciebie też, bo czasami jedna godzina aktywizacji daje więcej satysfakcji niż tydzień pracy w korpo. Lekka stymulacja neurologiczna – dotyk, masaż, delikatne ćwiczenia – pomaga organizmowi „przypomnieć sobie”, jak działa ciało. I uwaga: na tym etapie liczą się naprawdę drobne postępy, jak choćby próba uchwycenia kubka czy uniesienie palca.

Faza funkcjonalna (intensywna)

Teraz wchodzisz na salę gimnastyczną – tu dzieje się magia. Nauka chodu, reedukacja funkcji ręki, ćwiczenia równowagi, a czasem nawet gry symulacyjne, żeby pacjent nie znudził się monotonią. Technologia staje się Twoim sprzymierzeńcem – rotory, biofeedback, czasem wirtualna rzeczywistość, która „oszukuje” mózg i przyspiesza regenerację. Pacjent zaczyna odzyskiwać kontrolę nad ciałem, a Ty widzisz efekty tygodni pracy w jednym ćwiczeniu – czasem wystarczy jedno prawidłowe ustawienie stopy, żeby wszystko nagle ruszyło do przodu.

Faza adaptacyjna (przewlekła)

Tu rehabilitacja wychodzi poza salę. Przenosisz pracę do codziennych czynności – przygotowanie posiłku, ubieranie się, korzystanie z łazienki. Każdy ruch, który pacjent powtarza w domu, musi być prawidłowy – bo regres jest realnym zagrożeniem. Twoja rola staje się bardziej mentorską – pokazujesz, jak bezpiecznie funkcjonować, wiesz, gdzie ustawić meble, żeby nie doszło do upadku, przypominasz rodzinie o ćwiczeniach. Czasem to drobiazgi: nauka chwytu kubka, poprawne wstawanie z krzesła, balansowanie przy podnoszeniu zakupów. Wszystko po to, żeby pacjent nie tylko „przeżył”, ale zaczął naprawdę żyć.

Jak wygląda typowy dzień rehabilitanta?

Nie myśl, że to tylko machanie rękami i nogami w sali.
Typowy dzień wygląda tak:

• Poranna odprawa z zespołem – planujemy, kto z kim pracuje, kto potrzebuje więcej wsparcia.
• Spotkania z pacjentami – czasem indywidualnie, czasem w małych grupach, w zależności od potrzeb.
• Pionizacja i transfery – uczymy wstawać, chodzić, asekurujemy przy siadaniu.
• Ćwiczenia funkcji ręki, równowagi i ogólnej sprawności – tu wchodzą różne przyrządy i czasem kreatywne pomoce.
• Praca z rodziną – instruktaże, przypomnienia, jak poprawnie asekurować pacjenta w domu.
• Dokumentacja postępów pacjenta – papierologia jest nudna, ale potrzebna, żeby móc śledzić każdy ruch i każdy mały sukces.
• Konsultacje z neurologiem lub psychologiem – czasem trzeba coś zmienić w terapii albo porozmawiać o motywacji pacjenta.

Zainspiruj się historią pewnej rehabilitacji po udarze mózgu

Moja recenzja rękawic muzycznych MusicGlove

Oto moja krótka opinia - recenzja rękawicy muzycznej MusicGlove.
3 października 2020 r. miałem krwotoczny udar mózgu. Po przebytym udarze mózgu kupiłem MusicGlove po około 4 miesiącach pobytu w szpitalu na oddziale rehabilitacyjnym. Mogłem wtedy poruszyć palcami, ale - delikatnie mówiąc - "niezbyt" sprawnie. Naprawdę, nie mogłem podnieść małych przedmiotów, takich jak długopis lub drobiazgi i pisałem moją zdrową ręką. Dwa miesiące użytkowania. Mogę już nieco – krótko bo krótko - ale mogę już coś napisać niedowładną dłonią, co daje mi spokój umysłu i rosnącą nadzieję na powrót do pracy. Nie będzie to szybkie, ale myśl że powrót funkcji ręki jest możliwy mnie „trzyma” i teraz mam jasno określony i realny cel. Jedynym chyba  minusem jest ograniczona liczba piosenek. Więc muzyka się czasami powtarza. Aha!… Upewnij się, że masz dobrze dobraną rękawicę – rozmiar – nie może być zbyt duża ani zbyt mała! Ja zamówiłem taki rozmiar, który okazał się za duży, ale obsługa klienta była doskonała i szybka, więc sprawnie i szybko wymienili mi rozmiar. Zestaw jest łatwy w konfiguracji, dosłownie "plug and play".
Podsumowując: Brawo ja i Brawo UdarRehab. Z udaru można się wyleczyć!!!

Nikodem (24.02.2021)

JAK DZIAŁA MUSICGLOVE
Program Rehabilitacji Ręki