Poradnik Neurologiczny & Neurorehabilitacja - UdarRehab.pl
10 mitów o rehabilitacji po udarze mózgu: co naprawdę pomaga w powrocie do zdrowia.
Wiele popularnych porad o rehabilitacji po udarze jest nieprecyzyjnych, a niektóre mogą szkodzić: mózg może się uczyć także długo po udarze, plateau nie zawsze jest końcem poprawy, a o skuteczności decyduje regularne, celowe ćwiczenie dopasowane do możliwości. Poniżej rozbieramy dziesięć najczęstszych mitów i pokazujemy, co o nich mówią badania i wytyczne.
Tekst jest dla osób po udarze i ich bliskich. Ma charakter edukacyjny i nie zastępuje porady lekarza ani fizjoterapeuty, który zna Twój przypadek.
TL;DR - najważniejsze w skrócie
- Poprawa jest możliwa także miesiące i lata po udarze, choć tempo jest największe na początku, a zakres zależy od przypadku.
- Plateau to sygnał, by zmienić program i sprawdzić ból, spastyczność, sen i nastrój, a nie by przestać ćwiczyć.
- Mózg uczy się przez powtarzalne, celowe ćwiczenia, więc oprócz wizyt u terapeuty ważna jest praca w domu.
- Trudność ćwiczeń jest dobra, ból nie. Przy bólu w klatce piersiowej, duszności lub objawach udaru dzwoń pod 112.
- Kompensacja jest potrzebna dla bezpieczeństwa, ale nie powinna zastąpić treningu słabszej strony.
- Depresja dotyczy mniej więcej co trzeciej osoby po udarze i da się ją leczyć.
- Wiek nie przesądza o rezygnacji z rehabilitacji, a perfekcja nie jest potrzebna: liczy się regularność.
- Domowe ćwiczenia można uatrakcyjnić, na przykład z FitMi i MusicGlove, ale plan ustala terapeuta.
Mit 1: rehabilitacja działa tylko przez kilka miesięcy po udarze.
Zaraz po udarze wiele osób słyszy: „masz 3 do 6 miesięcy na powrót do zdrowia”. Ta opinia wzięła się stąd, że w pierwszych tygodniach i miesiącach mózg sam, spontanicznie odbudowuje część funkcji, więc postępy są wtedy najszybsze.
Fakt: szybkość poprawy zwykle faktycznie jest największa na początku (więcej w tekstach o tym, jak długo regeneruje się mózg po udarze), ale mózg zachowuje zdolność uczenia się przez całe życie. To neuroplastyczność, czyli tworzenie nowych połączeń nerwowych pod wpływem ćwiczeń i doświadczeń (więcej w tekście o neuroplastyczności oraz w artykule jak mózg leczy się po udarze). Badania nad osobami co najmniej kilka miesięcy po udarze, między innymi program z Queen Square w Londynie, pokazują, że intensywna, celowa terapia ręki potrafi poprawić jej funkcję także w fazie przewlekłej. Zakres poprawy jest jednak indywidualny i zależy od rozległości udaru, dawki ćwiczeń i stanu zdrowia.
Co z tego wynika
Termin „3 do 6 miesięcy” nie jest datą, po której warto przestać ćwiczyć. Nie oznacza to jednak, że późniejsza terapia zawsze da duże zmiany. Dlatego zacznij od rozmowy z terapeutą o realnych celach. Więcej: rehabilitacji możliwej nawet długo po udarze i kiedy zacząć rehabilitację po udarze.
Mit 2: jeśli osiągnąłeś plateau, to koniec poprawy.
Postępy z czasem zwalniają. To normalne i bywa bardzo frustrujące. Gdy przez tygodnie nie widać spektakularnych zmian, łatwo uznać, że rehabilitacja stanęła w miejscu.
Fakt: plateau, czyli okres bez wyraźnej poprawy, nie zawsze oznacza koniec możliwości. Często pokazuje, że mózg przyzwyczaił się do dotychczasowego programu i wymaga on zmiany. Czasem plateau wynika też z czynników, które da się leczyć: bólu, spastyczności, zmęczenia, depresji albo złego snu. Dlatego zamiast rezygnować, omów to z lekarzem i terapeutą (więcej w tekstach o zatrzymaniu postępów rehabilitacji).
Jak wyjść z plateau, najlepiej wspólnie z terapeutą:
1
Zwiększ liczbę powtórzeń
Mózg uczy się przez powtarzanie, więc więcej celowych powtórzeń dziennie to często pierwszy krok. Więcej w tekstach o treningu powtarzalnym i znaczeniu liczby powtórzeń.
2
Podnieś trudność
Wybierz bardziej wymagające warianty tych samych ćwiczeń, gdy dotychczasowe stają się łatwe.
3
Ćwicz precyzyjniej
Skup się na konkretnych ruchach, które sprawiają największy kłopot, na przykład na chwycie albo prostowaniu palców.
4
Dodaj różnorodność
Nowe ćwiczenia i nowe wyzwania utrzymują zaangażowanie. Pomaga też sprawdzenie, czy nie przeszkadzają ból lub spastyczność (więcej w tekstach o spastyczności po udarze).
Prowadź dziennik postępów
Zapisuj nawet drobne zmiany: ile powtórzeń zrobiłeś, jak daleko sięgasz, jak długo trzymasz przedmiot. Drobne różnice łatwo przeoczyć, gdy czeka się na przełom. Pomysły na pomiary: monitorowaniu efektów rehabilitacji.
Mit 3: odpoczynek jest lepszy niż aktywność.
Po udarze zmęczenie jest realne i często bardzo silne, więc odpoczynek jest potrzebny. Z tego wniosek bywa jednak taki, że najlepiej leżeć i oszczędzać siły.
Fakt: mózg uczy się przez powtarzalne, celowe ćwiczenia, więc długa bezczynność spowalnia powrót do sprawności, a przeciążenie prowadzi do wyczerpania. Kluczowe jest dawkowanie wysiłku (po angielsku pacing): kilka krótkich sesji w ciągu dnia zamiast jednej bardzo długiej. Przykładowo może to być kilka sesji po 10 do 20 minut, ale długość i liczbę ustal z terapeutą, bo zależą od Twojej wydolności.
- Krótkie sesje zamiast jednej długiej, z przerwami na odpoczynek.
- Obserwuj sygnały zmęczenia i nie ćwicz „na siłę” do wyczerpania.
- Szukaj przyczyn nadmiernej senności i problemów ze snem (więcej w tekstach o nadmiernej senności po udarze i śnie po udarze).
Pierwsze dni po udarze to wyjątek
W pierwszej dobie po udarze bardzo intensywne uruchamianie pacjenta może mu zaszkodzić. Pokazało to duże badanie AVERT z 2015 roku, w którym wczesna, intensywna mobilizacja w ciągu 24 godzin wiązała się z gorszymi wynikami po trzech miesiącach. W szpitalu wszystko ustala zespół leczący.
Powrót do zdrowia nie dzieje się w łóżku. Dzieje się przez mądre, systematyczne działanie.
Mit 4: ćwiczenia muszą odbywać się tylko u terapeuty.
Tradycyjna rehabilitacja kojarzy się z wizytami w gabinecie, co może dawać wrażenie, że prawdziwa terapia dzieje się tylko pod okiem specjalisty.
Fakt: sesja u fizjoterapeuty trwa zwykle kilka godzin w tygodniu, a resztę czasu spędzasz w domu. Mózg potrzebuje dużej liczby powtórzeń, a te w większości zdobywasz między wizytami. Ćwiczenia domowe i codzienne czynności, jak jedzenie, sięganie po przedmioty czy chodzenie, utrwalają to, czego uczysz się z terapeutą. Wytyczne rehabilitacji po udarze podkreślają znaczenie ćwiczeń kontynuowanych poza gabinetem.
Ćwiczenia w domu mają sens, gdy opierają się na planie terapeuty: jakie ruchy, ile powtórzeń i na co uważać. O organizacji domowych sesji piszemy w tekstach: ćwiczeniach w domu po udarze, rehabilitacji po udarze w domu, rehabilitacji neurologicznej w domu i 13 poradach o domowej rehabilitacji. Różnice między formami terapii opisuje artykuł o rehabilitacji NFZ, prywatnej i domowej.
Ważne
Jeśli ćwiczysz u terapeuty tylko raz lub dwa razy w tygodniu, a poza tym prawie nic nie robisz, postępy będą wolne. Z drugiej strony ćwiczenia w domu nie zastępują oceny specjalisty, zwłaszcza przy bólu barku, spastyczności i zaburzeniach równowagi.
Mit 5: jeśli ruch jest trudny, lepiej go unikać.
Trudne ruchy bywają frustrujące, niezgrabne, a czasem przytłaczające. Naturalnie chce się unikać tego, co nie wychodzi.
Fakt: to właśnie ćwiczenia wymagające wysiłku najlepiej pobudzają neuroplastyczność. Postęp zaczyna się od niezgrabnych, niedokładnych ruchów, które z czasem stają się płynniejsze i bardziej automatyczne. Trudność nie jest więc znakiem porażki. Ważne jest jednak, żeby poziom trudności był odpowiednio dobrany: wymagający, ale wykonalny.
Nie chodzi o ćwiczenia, które powodują ból. Skup się też na jakości ruchu, bo ćwiczenie na siłę, z nadmiernym napięciem mięśni, może nasilać spastyczność albo przeciążać bark (więcej w tekstach o podwichnięciu barku po udarze i leczeniu bólu po udarze).
Przerwij ćwiczenia i skontaktuj się z lekarzem, gdy pojawi się:
ból w klatce piersiowej, duszność, silne zawroty głowy, nasilający się ból barku albo nowe osłabienie czy zaburzenia mowy. Jeśli objawy przypominają udar (opadnięty kącik ust, nagłe osłabienie ręki lub nogi, trudność w mówieniu), zadzwoń pod numer 112. Więcej: objawach udaru i pierwszej pomocy.
Mit 6: kompensacja to to samo, co powrót do zdrowia
Po udarze jedna strona ciała bywa słabsza. Naturalnie zaczyna się używać strony sprawnej, bo jest szybciej i łatwiej. To kompensacja: wykonywanie czynności w inny sposób lub drugą ręką.
Fakt: kompensacja jest czasem potrzebna i rozsądna, na przykład gdy trzeba bezpiecznie się ubrać albo zjeść, zanim ręka odzyska sprawność. Problem pojawia się, gdy staje się jedyną strategią. Wtedy mózg ma mniej powodów, by ponownie angażować słabszą stronę, i może pojawić się tzw. wyuczone nieużywanie (więcej w tekstach o wyuczone nieużywanie i technikach kompensacyjnych).
Rozsądne podejście łączy oba elementy: bezpieczeństwo i samodzielność w codziennych czynnościach dzięki kompensacji, a obok niej regularny trening słabszej strony pod kierunkiem terapeuty. Jedną z metod ukierunkowanych na zapobieganie wyuczonemu nieużywaniu jest terapia wymuszonego ruchu, opisana w tekście o terapii wymuszonego ruchu.
Powrót do zdrowia oznacza czasem wybranie dziś trudniejszej opcji, aby jutro mieć większą funkcjonalność.
Mit 7: zdrowie psychiczne nie jest ważne w rehabilitacji.
Udar zmienia nie tylko ciało, ale i emocje oraz myślenie. Depresja, lęk, zmęczenie psychiczne czy kłopoty z pamięcią są częścią obrazu udaru, tak samo jak niedowład. Wiele osób o nich nie mówi, bo „nie widać” ich gołym okiem.
Fakt: depresja po udarze dotyczy mniej więcej jednej trzeciej osób (przeglądy badań, w tym Hackett i Pickles 2014), a jej dokładna częstość zależy od czasu obserwacji i sposobu oceny. Nieleczona utrudnia rehabilitację, bo odbiera energię i chęć do ćwiczeń. Można ją natomiast skutecznie leczyć, więc warto o niej powiedzieć lekarzowi (więcej w tekstach o depresji po udarze, stresie pourazowym po udarze, gniewie i złości po udarze i zmianach zachowania po udarze).
- Rozmawiaj o emocjach i obawach z bliskimi.
- Poszukaj wsparcia psychologa lub psychiatry, jeśli smutek, lęk lub drażliwość się utrzymują.
- Bądź dla siebie cierpliwy: zmęczenie procesem rehabilitacji jest zrozumiałe.
Gdy pojawiają się myśli o odebraniu sobie życia
Nie zostawaj z nimi sam. Zadzwoń pod numer alarmowy 112 albo skontaktuj się z lekarzem. Dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym całodobowo działa telefon zaufania 116 123.
Mit 8: poprawa powinna być stała i ciągła.
Każdy chciałby, żeby postęp wyglądał jak wykres, który idzie tylko w górę. Rehabilitacja po udarze tak nie działa.
Fakt: w trakcie rehabilitacji zdarzają się dni pełne energii i dni całkowitego zmęczenia, okresy szybkiego postępu i takie, gdy zmian nie widać. Dokładniej niż pojedynczy dzień pokazuje ogólny trend z tygodni i miesięcy. Drobne cofnięcia nie oznaczają porażki, ale nagłe pogorszenie, nowe objawy lub silny ból trzeba zawsze zgłosić lekarzowi.
Regularność nawet w gorsze dni, w dawce dopasowanej do samopoczucia, buduje długoterminowe zmiany. Pomagają w tym małe, konkretne cele (więcej w tekstach o wyznaczaniu celów w rehabilitacji) oraz znajomość sygnałów poprawy (więcej w tekstach o siedmiu oznakach powrotu do zdrowia).
Mit 9: jeśli jesteś starszy, przegrałeś już.
„W Pana wieku będzie trudno” to zdanie, które odbiera wiele osób nadzieję i energię do ćwiczeń.
Fakt: mózg zachowuje zdolność zmian w każdym wieku, choć tempo i zakres poprawy bywają różne. Na wynik wpływają przede wszystkim rozległość udaru, choroby współistniejące, a także motywacja, systematyczność ćwiczeń i wsparcie bliskich. Wiek jest tylko jednym z czynników i nie powinien sam w sobie przesądzać o rezygnacji z rehabilitacji. Więcej w tekstach o roli motywacji i korzyściach z zaangażowania w rehabilitację.
- Motywacja: czy chcesz się poprawiać i masz cel, który ma dla Ciebie znaczenie?
- Systematyczność: czy ćwiczysz regularnie, w dawce dopasowanej do sił?
- Wsparcie: czy masz wokół ludzi, którzy Ci pomagają? Więcej w tekstach o tym, jak rodzina wspiera powrót do zdrowia i roli opiekuna w rehabilitacji.
Zamiast „za późno” zapytaj „od czego zacząć”
Dobra ocena stanu zdrowia i realistyczny plan terapii są ważniejsze niż data urodzenia. Zob. także tekst o siedmiu oznakach powrotu do zdrowia.
Mit 10: musisz robić wszystko idealnie.
Wiele osób czuje presję, żeby „robić rehabilitację prawidłowo”: bez przerw, bez błędów, zawsze na maksimum. Taka presja prowadzi do frustracji i zniechęcenia, a w końcu do porzucenia ćwiczeń.
Fakt: liczy się regularność, nie perfekcja.
- Przerwy się zdarzają. Liczy się całość tygodni i miesięcy, nie jeden gorszy dzień.
- Niedoskonałe ćwiczenie jest lepsze niż żadne. Mózg uczy się także z niedoskonałego ruchu, o ile jest on bezpieczny.
- Wróć do planu po przerwie. Długofalowa konsekwencja robi różnicę.
Powrót do zdrowia nie zbuduje się na doskonałości, tylko na uporze i elastyczności.
Co naprawdę wspiera powrót do zdrowia po udarze.
Każdy udar jest inny, ale kilka zasad powtarza się w wytycznych i badaniach. Wytyczne AHA/ASA oraz NICE podkreślają rehabilitację dopasowaną do pacjenta, prowadzoną przez zespół specjalistów i opartą na ćwiczeniu konkretnych, ważnych dla pacjenta czynności. Pięć zasad w praktyce:
1
Systematyczne, powtarzalne ćwiczenia
Regularne powtarzanie konkretnych ruchów wzmacnia połączenia nerwowe, które za nie odpowiadają. Więcej w tekstach o treningu powtarzalnym.
2
Stopniowo rosnące wyzwania
Gdy umiejętności rosną, ćwiczenia powinny być trudniejsze, aby mózg pozostał zaangażowany.
3
Aktywne zaangażowanie
Bierna terapia daje ograniczone efekty. Liczy się Twój udział, fizyczny i psychiczny. Więcej w tekstach o korzyściach z zaangażowania w rehabilitację.
4
Cierpliwość i życzliwość dla siebie
Powrót do zdrowia wymaga czasu, a postęp bywa nierówny. Wyrozumiałość pomaga nie rezygnować.
5
Wiedza i realistyczna nadzieja
Zrozumienie, jak mózg się regeneruje, wzmacnia motywację. Więcej w tekstach o siedmiu typach wsparcia po udarze i życiu po udarze.
Nowoczesne narzędzia wspomagające rehabilitację.
Urządzenia do ćwiczeń domowych pomagają utrzymać regularność, bo zamieniają powtarzanie w grę, ale nie zastępują terapeuty. Takie podejście bywa nazywane gamifikacją. Dwa przykłady nowoczesnej terapii po udarze:
Całe ciało 
FitMi
Interaktywny program ćwiczeń dla całego ciała: ręki, tułowia i nóg. Informacja zwrotna na ekranie zachęca do wielu powtórzeń, co ułatwia regularną pracę w domu.
Poznaj FitMiDłoń i palce 
MusicGlove
Rękawica z czujnikami na opuszkach palców. Ćwiczy chwyty w rytm muzyki i pokazuje postępy, dzięki czemu trening dłoni jest mniej monotonny.
Poznaj MusicGloveWarto wiedzieć
Takie urządzenia angażują mechanizmy, które sprzyjają neuroplastyczności: powtarzanie, stopniowe wyzwania i motywację. Plan, intensywność i bezpieczeństwo ćwiczeń ustala terapeuta, a efekty są indywidualne. Więcej: rehabilitacji ręki po udarze i kompletnym przewodniku po rehabilitacji po udarze.
Historia pacjenta.
Po udarze niedokrwiennym, ćwiczenia w domu
Tomasz N., zestaw FitMi
- Start
- Po wyjściu z oddziału rehabilitacji miał tylko kilka zajęć terapii zajęciowej w oddziale dziennym, a chciał dalej pracować nad powrotem do sprawności.
- Rozwiązanie
- Zestaw do rehabilitacji domowej z aplikacją na tablecie, w której wybiera się ćwiczenia na tułów, nogę, rękę i dłoń.
- Efekt
- Mógł kontynuować rehabilitację bez przerw, a obsługa aplikacji okazała się dla niego prosta.
Po wyjściu z oddziału rehabilitacji miałem tylko kilka zajęć w oddziale dziennym, a ja chciałem dalej leczyć udar. Zestaw FitMi pozwolił mi ćwiczyć w domu bez przerw. Aplikacja jest na tablecie, więc łatwo ją uruchomić i wybrać ćwiczenia na tułów, nogę, rękę albo dłoń. Polecam to każdemu, kto szuka rehabilitacji w domu.
Tomasz N., 21.06.2020. Opinia przytoczona własnymi słowami redakcji na podstawie wypowiedzi pacjenta. Efekty są indywidualne.
Dofinansowanie sprzętu.
Czy wiesz, że PCPR dofinansowuje sprzęt do rehabilitacji?
Sprzęt do rehabilitacji po udarze, w tym FitMi i MusicGlove, można dofinansować nawet do 80 procent ceny ze środków PCPR lub PFRON, jeśli spełnione są warunki (między innymi orzeczenie o niepełnosprawności i kryterium dochodowe). Możesz sam złożyć wniosek albo zlecić to nam bezpłatnie: skontaktuj się z UdarRehab i podaj swój adres e-mail oraz numer telefonu. Szczegóły znajdziesz na stronie o dofinansowaniu PCPR i PFRON oraz w tekstach o dofinansowaniu zakupu sprzętu do rehabilitacji, dofinansowaniu do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego i poradniku o wniosku do PCPR.
Podsumowanie:
Dziesięć mitów łączy jedno: odbierają nadzieję albo każą ćwiczyć w sposób, który nie służy mózgowi. Tymczasem rehabilitacja po udarze to proces, który może trwać długo, wymaga dawkowania wysiłku, regularności i uwagi na ból, nastrój oraz sen. Nie ma jednej daty, po której „jest za późno”, ale nie ma też gwarancji, że efekt będzie taki sam u każdego.
| Mit | Co mówi nauka i praktyka kliniczna |
|---|---|
| Rehabilitacja działa tylko kilka miesięcy | Tempo jest największe na początku, ale poprawa bywa możliwa także później |
| Plateau to koniec | Sygnał do zmiany programu i sprawdzenia bólu, spastyczności, snu i nastroju |
| Odpoczynek lepszy niż ruch | Potrzebna równowaga: krótkie sesje i przerwy (w pierwszej dobie decyduje szpital) |
| Tylko u terapeuty | Większość powtórzeń zdobywa się w domu, wg planu terapeuty |
| Trudny ruch omijać | Wysiłek jest potrzebny, ból i niepokojące objawy są sygnałem do zatrzymania |
| Kompensacja to powrót do zdrowia | Bywa potrzebna, ale nie zastępuje treningu słabszej strony |
| Psychika nie ma znaczenia | Depresja dotyczy około 1/3 osób i utrudnia rehabilitację, ale da się ją leczyć |
| Poprawa musi być ciągła | Wahania są normalne, liczy się trend |
| Starszym się nie uda | Wiek nie przesądza, ważniejsze są stan zdrowia, motywacja i wsparcie |
| Musisz robić wszystko idealnie | Liczy się regularność, nie perfekcja |
Pamiętaj
Nie jesteś „za późno”, „za stary” ani „za daleko w chorobie”, żeby szukać poprawy, ale najlepiej robić to z lekarzem i terapeutą. Gdy będziesz potrzebować mapy działań, zajrzyj do przewodniku po systemie wsparcia po udarze i kompletnym przewodniku po rehabilitacji po udarze.
Najczęstsze pytania (FAQ)
Czy po roku od udaru rehabilitacja ma jeszcze sens?
Tak, u wielu osób poprawa jest możliwa także po roku i dłużej, choć tempo jest wolniejsze niż na początku. Zakres zależy od rozległości udaru i dawki ćwiczeń, dlatego warto ustalić realistyczne cele z terapeutą.
Co zrobić, gdy postępy w rehabilitacji się zatrzymały?
Omów to z lekarzem i terapeutą. Zwiększenie liczby powtórzeń, podniesienie trudności i zmiana ćwiczeń często pomagają, a warto też sprawdzić ból, spastyczność, sen i nastrój.
Ile razy dziennie i jak długo ćwiczyć po udarze?
Zwykle skuteczniejszych jest kilka krótkich sesji w ciągu dnia niż jedna długa, ale dokładną długość i liczbę ustala terapeuta, bo zależy od wydolności i zmęczenia.
Czy ćwiczenia w domu wystarczą bez fizjoterapeuty?
Ćwiczenia w domu są ważne, ale powinny opierać się na planie specjalisty. Terapeuta ocenia stan, dobiera ćwiczenia i pomaga uniknąć błędów, na przykład przeciążenia barku.
Czy ból podczas ćwiczeń jest normalny?
Trudność i zmęczenie mięśni są normalne, ale ból, zwłaszcza w barku, w klatce piersiowej albo nasilający się, nie. Przerwij ćwiczenia i skontaktuj się z lekarzem lub terapeutą.
Czy używanie sprawnej ręki szkodzi rehabilitacji?
Samo używanie sprawnej ręki nie szkodzi i bywa konieczne dla bezpieczeństwa. Problemem jest sytuacja, gdy całkiem zastępuje trening słabszej ręki i prowadzi do wyuczonego nieużywania.
Czy depresja po udarze jest częsta?
Tak, dotyczy mniej więcej jednej trzeciej osób po udarze. Utrudnia rehabilitację, ale można ją leczyć, dlatego warto zgłosić objawy lekarzowi.
Czy starsza osoba może odzyskać sprawność po udarze?
Może poprawić swoją sprawność, choć tempo i zakres zależą od rozległości udaru, chorób współistniejących, motywacji i wsparcia. Wiek sam w sobie nie powinien przesądzać o rezygnacji z rehabilitacji.
Czy urządzenia do ćwiczeń domowych mają sens?
Mogą ułatwiać regularne powtarzanie i podtrzymywać motywację, na przykład FitMi i MusicGlove. To uzupełnienie terapii, a plan ustala terapeuta. Efekty są indywidualne.
Czy można dostać dofinansowanie do sprzętu rehabilitacyjnego?
Tak, z PCPR lub PFRON można uzyskać do 80 procent kosztu sprzętu, jeśli osoba ma orzeczenie o niepełnosprawności i spełnia kryterium dochodowe. Wniosek składa się przed zakupem.
Słownik pojęć.
- Neuroplastyczność - zdolność mózgu do tworzenia nowych połączeń nerwowych pod wpływem ćwiczeń i doświadczeń.
- Plateau - okres, w którym postępy w rehabilitacji wyraźnie zwalniają lub nie są widoczne.
- Kompensacja - wykonywanie czynności innym sposobem lub sprawną stroną ciała, gdy druga strona jest osłabiona.
- Wyuczone nieużywanie - stopniowe przestawanie używania niedowładnej kończyny, bo łatwiej zrobić wszystko stroną sprawną.
- Trening powtarzalny - ćwiczenie tych samych, konkretnych ruchów wiele razy, aby utrwalić połączenia nerwowe.
- Pacing - dawkowanie wysiłku w krótkich sesjach z przerwami, aby uniknąć przeciążenia i skrajnego zmęczenia.
- Spastyczność - nadmierne napięcie mięśni po uszkodzeniu mózgu, które może utrudniać ruch i powodować ból.
- Gamifikacja - wykorzystanie elementów gry, takich jak punkty i poziomy, aby zwiększyć motywację do ćwiczeń.
- Depresja poudarowa - zaburzenie nastroju występujące po udarze, które można leczyć.
- Terapia zajęciowa - ćwiczenie codziennych czynności, takich jak jedzenie czy ubieranie się, w celu odzyskania samodzielności.
Warto przeczytać:
- Rehabilitacja po udarze mózgu: kompletny przewodnik
- Rehabilitacja po udarze mózgu jest możliwa nawet długo po udarze
- Neuroplastyczność mózgu: zjawisko wspierające rehabilitację po udarze
- Trening powtarzalny po udarze mózgu
- Wyuczone nieużywanie po udarze mózgu
- Zatrzymanie postępów rehabilitacji po udarze mózgu
- Wyzwania po udarze w Polsce: 33 procent pacjentów z depresją
- Jak ćwiczyć w domu po udarze mózgu
- Rola motywacji w rehabilitacji neurologicznej
- Droga do samodzielności po udarze: przewodnik po systemie wsparcia
Więcej materiałów znajdziesz w tagach: rehabilitacja po udarze, emocje po udarze i życie po udarze.
Źródła.
- UdarRehab.pl - portal edukacyjny o rehabilitacji po udarze mózgu i porażeniu mózgowym.
- Winstein C.J. i wsp., Guidelines for Adult Stroke Rehabilitation and Recovery. Stroke 2016 (AHA/ASA) - wytyczne rehabilitacji dorosłych po udarze.
- NICE NG236: Stroke rehabilitation in adults - brytyjskie wytyczne rehabilitacji po udarze.
- Ward N.S. i wsp., Intensive upper limb neurorehabilitation in chronic stroke: outcomes from the Queen Square programme. J Neurol Neurosurg Psychiatry 2019 - poprawa funkcji ręki w przewlekłej fazie udaru.
- AVERT Trial Collaboration, Efficacy and safety of very early mobilisation within 24 h of stroke onset (AVERT). Lancet 2015 - badanie o bardzo wczesnej, intensywnej mobilizacji.
- Hackett M.L., Pickles K., Part I: frequency of depression after stroke. Int J Stroke 2014 - częstość depresji po udarze.
- gov.pl: Skorzystaj z dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego - zasady dofinansowania z PCPR.
Dodaj UdarRehab.pl do preferowanych źródeł Google.
Jeżeli nasze artykuły pomagają Ci w rehabilitacji po udarze, możesz dodać UdarRehab.pl jako zaufane źródło w Google. Dzięki temu nasze poradniki będą częściej pojawiały się w Google Search, AI Overview oraz Google Discover.
UdarRehab.pl prowadzony przez udarowców dla udarowców.
Zainspiruj się historią pewnej rehabilitacji po udarze mózgu
Bardzo dobra terapia „grahabilitacja”
Moja „przygoda” po udarze zaczęła się 9 lat temu. Przez ten czas wypróbowałem naprawdę wiele różnych terapii i sposobów ćwiczeń.
W MusicGlove najbardziej podoba mi się to, że ćwiczenia mają formę gry. Dzięki temu nie są tak monotonne, łatwiej się zaangażować i po prostu chce się wracać do kolejnych treningów.
Używam zestawu dopiero od miesiąca, a już widzę pierwsze postępy. To bardzo pomaga mi utrzymać motywację, zwłaszcza w dni, kiedy człowiek ma mniej siły albo zaczyna się zastanawiać, czy rehabilitacja naprawdę coś zmienia.
Dla mnie MusicGlove to naprawdę świetne narzędzie. Pomaga ćwiczyć regularnie, daje poczucie, że robi się coś konkretnego, i sprawia, że rehabilitacja staje się trochę mniej przytłaczająca.
Tomasz S. (04.03.2020)
JAK DZIAŁA MUSICGLOVEProgram Rehabilitacji Ręki
CZY WIESZ, ŻE PCPR DOFINANSOWUJE FitMi i MusicGlove DO REHABILITACJI PO UDARZE?
Czy kwalifikujesz się do dofinansowania nawet 80% ceny sprzętu do rehabilitacji?
Możesz sam się starać o dofinansowanie albo zlecić to nam bezpłatnie! |